Suggestions
Aniek Moonen
Board Member Youth Climate Vision and International at Jonge Klimaatbeweging - DJ100
Aniek Moonen is a prominent advocate for climate justice and sustainability, currently serving as a member of the Duurzaamheidsraad Amsterdam (Sustainability Council of Amsterdam) since April 2021. In this role, she provides strategic advice to the municipality of Amsterdam to accelerate its transition towards a sustainable, climate-neutral, and nature-inclusive city.134
Professional Background
- Chair of the Jonge Klimaatbeweging (Youth Climate Movement): From 2021 to 2023, Moonen led this organization, representing over one million young people in the Netherlands in discussions about climate policy. Her leadership involved engaging with governmental bodies and advocating for youth perspectives in climate debates.14
- Co-chair of the Board of Trustees at WECF International: As of June 2023, she has taken on this role, further emphasizing her commitment to sustainability.12
- Educational Pursuits: Moonen is pursuing a master’s degree in Global Business and Sustainability at Erasmus University Rotterdam, building on her earlier studies in Governance, Economics, and Development at Leiden University.34
Additional Roles
- Advisory Positions: She is also a member of various advisory councils, including those for the Hogeschool van Amsterdam and Stichting OPEN, where she advises on sustainability initiatives.13
- Public Engagement: Moonen actively participates in media discussions and public speaking engagements related to sustainability and climate justice, enhancing her influence as a thought leader in these areas.2
Interests and Advocacy
Moonen's advocacy focuses on youth participation in climate discussions and broader themes of climate justice. Her work aims to ensure that young voices are heard in policy-making processes that affect their future. She is recognized as a LinkedIn Top Voice for her contributions to discussions around sustainability and climate action.14
Highlights
Bijna 10 jaar geleden deed wetenschapper en hoogleraar Rechtsgeleerdheid Dan Kahan een bijzondere ontdekking. De mens is helemaal niet zo gevoelig voor wetenschappelijke kennis en feiten als we denken. Hoe slimmer we zijn, hoe groter de kans dat we feiten over klimaatverandering links laten liggen.
In zijn onderzoek testte Kahan de wetenschappelijke feitenkennis van 2000 Amerikaanse respondenten door ze een lange lijst aan stellingen voor te leggen, zoals: "Elektronen zijn kleiner dan atomen", of "Het meest voorkomende gas in de atmosfeer is stikstof". Hoe beter mensen presteerden op deze toets, hoe groter hun wetenschapsintelligentie. Hoe groter hun wetenschapsintelligentie, hoe groter de kans dat ze op bovenstaande stellingen 'waar' antwoordden.
Eén van de stellingen die Kahan zijn respondenten voorlegde, was: "Er is solide bewijs voor recente opwarming van de aarde, voornamelijk als gevolg van menselijke activiteit, zoals het verbranden van fossiele brandstoffen." Ook hier nam Kahan dezelfde trend waar: hoe hoger iemands wetenschapsintelligentie, hoe groter de kans dat iemand 'waar' antwoordde.
Maar, Kahan had zijn respondenten ook naar andere informatie gevraagd, zoals politieke voorkeur. Wat bleek: waar een liberale democraat bij een toenemende intelligentie sneller geneigd was om te zeggen dat klimaatverandering is veroorzaakt door de mensheid, was dit bij een conservatieve republikein precies andersom. Hoe intelligenter de conservatieve kiezer, hoe groter de kans dat zij een 'klimaatontkenner' was.
Kahan schreef er later in een ander stuk over: ‘Smart people are vulnerable to putting tribe before truth.’ Oftewel, hoe slimmer je bent, hoe groter de kans dat je de waarden en overtuigingen van jouw sociale groep uitdraagt, ook al zijn die mogelijk strijdig met objectieve wetenschappelijke feiten.
Met enkel en alleen het overbrengen van feiten en kennis gaan we de wereld dus niet redden. Je kunt een klimaatontkenner overladen met grafiekjes over de toenemende uitstoot van broeikasgassen en de bijbehorende duizelingwekkende klimaatscenario's, maar de kans is groot dat ze daardoor nóg minder in jou gaan geloven.
Wat dan wel? Kahan noemt 'nieuwsgierigheid' als één van de belangrijkste factoren om het 'tribe over truth'-effect te overwinnen. Als we (idealiter vanaf jonge leeftijd) een nieuwsgierigheid naar wetenschappelijke kennis kunnen stimuleren, kunnen we het polariserende effect van de wetenschap minimaliseren.
Tegelijkertijd weten we dat verhalen en cultuur dus een krachtige invloed hebben op iemands persoonlijke overtuigingen. Dat kunnen we óók inzetten voor verandering. Denk aan kunst, kwetsbaarheid en verbinding. Theatervoorstellingen als die van Patrick Nederkoorn en Anoek Nuyens bijvoorbeeld, of tentoonstellingen als die van Julia Kantelberg. Welke mogelijkheden zie jij nog meer?
Bovenstaand voorbeeld en onderstaand beeld zijn onderdeel van het boek Duurzame Ambitie van Marnix Kluiters en Mark Siegenbeek van Heukelom.
In Tivoli sprak Bernie Sanders, senator van de Amerikaanse Democratische Partij, gisteren bijna 2000 (veelal jonge) mensen toe. Bijzonder om deze 82-jarige politieke popster en activist in het echt te zien. Een paar dingen blijven me bij:
Bernie Sanders heeft het in zijn boek “Het is oké om kwaad te zijn op het kapitalisme” over de gigantische (en groeiende) vermogensongelijkheid. In de VS is 90 procent van het kapitaal in handen van 1 procent van de bevolking.
Ter vergelijking: in Nederland is 60 procent van het totale vermogen in handen van de top 10 procent. Niet minder bizar.
Deze ongelijkheid vertaalt zich ook door naar de klimaatcrisis. De rijkste 1 procent stoot twee keer zoveel uit als de armste 50 procent van onze bevolking. Ongelijkheid is geen onderdeel van de klimaatcrisis, het vormt de basis ervan.
Deze groeiende ongelijkheid zorgt ervoor dat steeds meer mensen zoveel stress ervaren (onder andere om het niet kunnen betalen van rekeningen), dat ze het vertrouwen in de politiek en overheid verliezen. Dat is een gevaar voor onze democratie. Om de vertrouwensbreuk te helen, moeten politiek en overheid eerst bewijzen dat ze de bevolking vertrouwen. Timmermans noemt als voorbeeld de gemeente Utrecht, die mensen met schulden metéén financiële hulp biedt, in contrast met de landelijke norm die stelt dat mensen een maand op hulp moeten wachten.
Tegelijkertijd zegt Sanders dat de bevolking ook moet realiseren hoe veel macht ze hebben, als ze samenwerken. De “99 percent” is immers onbetwist de grotere groep. Bedrijven en politici doen er volgens hem alles aan om de problemen van deze tijd “insurmountable” (onoverkomelijk) te doen lijken, maar dat zijn ze niet. Sociale bewegingen hebben een cruciale rol in het uitdagen van de status quo.
Bernie Sanders sluit zijn verhaal af met een historische vergelijking. Eeuwen geleden werd Europa geregeerd door een groep koningshuizen die zich alle rijkdommen toe-eigenden, op basis van een goddelijk recht. De miljardairs zijn de nieuwe koningen. Het is ons dus al eens eerder gelukt om onrechtvaardigheid te bestrijden en kapitaal te leren verdelen. “We can do it again”.
