Suggestions
Pawel Wujec
Chief Executive Officer at K2 Holding SA
Pawel Wujec is a seasoned professional known for his expertise in building internet businesses and brands.
Currently serving as the CEO of K2 Holding, a prominent Polish technology and digital marketing group listed on the Warsaw Stock Exchange.
Previously, he held the position of the head of the Internet Division at Agora, a leading media company in Poland, where he managed digital media assets, oversaw the growth of adtech and martech business, handled portfolio management and investments.
During his tenure at Agora, Pawel Wujec also led Gazeta.pl, one of the top internet brands in Poland and a flagship news website.
His extensive experience extends to serving on boards and supervisory boards of companies like Yieldbird, ROI Hunter, AMS, Goldenline, Domiporta, and HR Link.
He has also made private investments in various ventures including Innovation Nest LP, Estimote, Booksy, Nais, and Growbots.
Pawel Wujec's areas of expertise include internet technologies, digital media, strategy development, leadership, management, business growth, business development, content creation, editorial direction, and marketing.
His academic background includes studying Management at the University of Warsaw, embarking on an Executive MBA program at Gies College of Business - University of Illinois Urbana-Champaign, and pursuing Mathematics & Computer Science at Uniwersytet Warszawski.
Highlights
Mój Tata miał niezwykłego nosa do podejmowania tematów, które później okazywały się społecznie ważne i potrzebne.
Czasami jego wybory były dla mnie dziwne. Ponad 20 lat temu Tata zajął się produktami regionalnymi. Pomagał założyć Polską Izbę Produktu Regionalnego i Lokalnego, organizował szkolenia, jeździł z producentami po Europie, żeby podpatrzyć jak inne kraje promują swoje wyroby.
Nie bardzo tę pasję rozumiałem. Tłumaczył mi cierpliwie, że jedzenie regionalne to ważna część naszego dziedzictwa kulturowego, i tak jak Włosi dbają o parmezan, pecorino i tysiące innych produktów, tak i my powinniśmy promować oscypki, ogórki kiszone, ser koryciński, kiełbasę myśliwską, pieróg biłgorajski i inne nasze lokalne pyszności.
I że to jest sposób nie tylko na biznes, ale i ochronę wsi, zachowanie tradycji, wsparcie mikroprzedsiębiorców, tworzenie lokalnych społeczności.
Dziś to jest oczywiste, wtedy w ogóle nie było.
Przypomniało mi się to teraz, kiedy przeczytałem o nowinkach w KARMNIK S.A. Bo Karmnik (link do strony w komentarzu) jest takim cudnym projektem, w którym te idee się łączą.
Karmnik założyły moje koleżanki z Agory - Katarzyna Kolanowska, Magda Karpińska i Ania Gaik. Pomysł był taki, żeby połączyć producentów żywności z rodzinnych gospodarstw Mazowsza i Podlasia z zabieganymi Warszawiakami, którzy chętnie by te smakołyki zjedli, ale nie mają jak i kiedy zamówić. Dziewczyny początkowo zbierały zamówienia na karteczkach, by z listą sprawunków ruszyć w trasę; potem przez internet, teraz uruchomiły dwa sklepy stacjonarne, trzeci niebawem.
Jest to bardzo trudny operacyjnie biznes, z wyczerpującą logistyką, wymagający wytrwałości i pasji. Kasia, Magda i Ania znają osobiście wszystkich dostawców, mają w ofercie kilkaset produktów, przetworów i dań gotowych. Oprócz Karmnika prowadzą Spółdzielnię Socjalną "Czarny Bez" (produkuje dania pod marką "Kuchnia znad Liwca") oraz Fundację Węgrów-Miasto-Wieś.
Nowy Karmnik na Mokotowie działa od kilku dni, jest to sklepik ale i bistro, więc można na miejscu spróbować mazowieckich kanapeczek, pierogów i zup. Puławska 41, wpadajcie!
Na Starym Mieście w Dubrowniku mieszkało 5 tys ludzi. Potem HBO nakręciło „Grę o tron”, miasto stało się super trendy. Sam byłem na wycieczce na której pokazywano schody hańby i inne miejsca z King’s Landing. Dziś populacja starówki to niewiele ponad 1000 osób, bo ciężko jest żyć w miejscu, gdzie noc w noc trwają balangi, a spożywczaki i inne zwyczajne usługi zostały wyparte przez knajpy, puby i sklepy z pamiątkami.
Overtourism to nie jest tylko problem Barcelony i Dubrownika, ale też wielu innych topowych destynacji - Wenecja, Amsterdam, Bali, Santorini i Mykonos, Ko Phi Phi, nawet Islandia.
Turystyka oznacza ogromne przychody. Oznacza też ogromne koszty środowiskowe i społeczne, zwłaszcza dla mieszkańców, którzy nie pracują w tym biznesie.
I co z tym zrobić? Większość strategii miast / regionów sprowadza się do odejścia od dominującej od lat 60. zasady że „więcej ludzi = większy zysk”. Mówiąc biznesowo, teraz celem jest maksymalizacja uzysku z podróżnika.
Maja Biniewicz napisała w komentarzu „myślę że do podróży trzeba dojrzeć aby z nich korzystać. Tani turysta to najczęściej drący ryja pijak, któremu jest wszystko jedno czy jest w Limassol czy na Phi Phi.”. Może to krzywdzące, ale faktem jest że topowe destynacje przede wszystkim chcą pozbyć się imprezowiczów oraz wpadających na kilka godzin daytrippers.
Co więc robią: 👉 podwyższają podatki turystyczne 👉 wprowadzają opłaty za sam wjadzd do miasta (np Wenecja) 👉 ograniczają liczbę statków wycieczkowych (turyści z wycieczkowców są najgorsi, kupią pamiątkę, wypiją piwko, nabrudzą, naśmiecą i już ich nie ma) 👉 ograniczają możliwości wynajmu krótkoterminowego, zwłaszcza w centrach 👉 wprowadzają limity wizyt (np Macchu Picchu) 👉 prowadzą kampanie zachęcające do przyjazdów poza sezonem… 👉 albo ZNIECHĘCAJĄCE do przyjazdów w ogóle 🙈 tak już drugi sezon próbuje Amsterdam, kampania „Stay Away” kierowana do Brytyjczyków którzy w tym mieście uciech masowo organizują wieczory kawalerskie, panieńskie i upalenia bez okazji.
Najbardziej skrajne podejście ma azjatycki Bhutan, tam dzienną opłatę turystyczną po pandemii podniesiono do 200 dol! Przesadzili, nikt nie przyjeżdżał, teraz jest 100 dolarów.
A na Santorini (15 tys. mieszkańców, 2 mln turystów) wprowadzono ograniczenie w korzystaniu z osiołków które po 600 schodach wnoszą turystów z portu do miasta (jest wprawdzie kolejka no ale osioł to atrakcja!). Lobbying organizacji ochrony praw zwierząt zaskutkował limitem wagowym. Grubasom (ponad 100 kg) wsiad zakazany, kary surowe…pytanie czy ktokolwiek sprawdza.
Na zdjęciu zachód słońca w malowniczej wiosce Oia na krańcu Santorini. Nie polecam.

